• دوشنبه، ۲۶ دی ۱۳۹۰
  • چگونه مدارس دخترانه در پایتخت تاسیس شد؟
  • نسخه مناسب چاپ
    نسخه مناسب ذخيره
    ارسال به ايميل ديگران
    ارسال به ياهو مسنجر
    اندازه متن: +  -
    تعداد بازديد: 66
    کد خبر: 2649

    school.dooshizegan.jpg

    در تهران، دارالخلافه قاجار تا زمان انقلاب مشروطیت هیچ مدرسه دخترانه ای وجود نداشت، چراکه در نظر عامه مردم تاسیس مدرسه دخترانه امری ناپسند شمرده می شد و برخی از علما آن را خلاف شرع اسلام می دانستند و بعضی می گفتند وای به حال مملکتی که در آن دختران تحصیل کنند و خانواده های تهرانی که به باسواد شدن فرزندان شان علاقه مند بودند، معلم سرخانه اجاره می کردند.
     
    بعد از انقلاب مشروطیت و تشکیل مجلس شورای ملی، پاره ای از نمایندگان و از جمله ناظم الاسلام از تاسیس مدارس دخترانه حمایت کردند و گفتند: در تربیت دوشیزگان وطن بکوشیم و به آنها لباس هنر و علم بپوشانیم و در جواب سیدمحمد صادق، رییس مدرسه پسرانه اسلام گفت: «فرضا حجت الاسلام منع معاندین را بردارند با جوانان جاهل و اشخاص عذب چه کنیم؟ و دیگر آنکه معلم مردانه نمی توان برای دختران آورد. پس باید به فکر معلم زنانه باشیم.»
     
        بعد از تمامی مذاکرات، مخالفت ها و حمایت ها و با تمام دشواری ها، سرانجام، طوبی رشدیه نخستین مدرسه دخترانه را به نام «پرورش» در قسمت مجزای خانه خود با ۱۷ نفر از شاگردان دختر دایر کرد که فراشان دولتی بعد از چند روز تابلوی مدرسه را با فحش و تهدید برداشتند و مدرسه را تعطیل کردند.
     
    دومین مدرسه دخترانه به نام مدرسه «دوشیزگان» توسط بانو بی بی خانم وزیراف در تهران گشایش یافت. این اقدام جسورانه با مخالفت های بسیاری روبه رو شد و سرانجام وزارت معارف صلاح را در آن دانست که مدرسه را تعطیل کند.
     
    بعد از جریان به توپ بستن مجلس شورای ملی، بی بی خانم پیش صنیع الدوله (وزیر معارف) رفت و با اصرار، قرار بر این شد که مدرسه بازگشایی شود مشروط بر آنکه کلمه دوشیزه از تابلوی مدرسه حذف شود و دختران بین چهار تا شش سال تحصیل کنند. سومین مدرسه نیز در سال ۱۳۲۶ توسط خانم طوبی آزموده در خیابان فرمانفرما نزدیک چهارراه حسن آباد به نام مدرسه ناموس تاسیس شد.
     
    این مدرسه بعدها به صورت یکی از مهم ترین و مجهزترین مدارس متوسطه تهران درآمد و اشخاص بنامی از این مدرسه فارغ التحصیل شدند. تمام مدارس فوق به صورت غیررسمی و به عبارتی غیردولتی بودند. گرچه از طرف نمایندگان مجلس به طور تلویحی حمایت می شدند اما هیچ قانونی تضمین نمی کرد که مدرسه تعطیل و منحل نشود و به همین دلیل بانوان تحصیلکرده با پافشاری و تقاضا و نامه های مکرر به مجلس، سرانجام مدارس دخترانه را رسمی کردند.     
     روزنامه شرق ، شماره ۱۴۴۳ - ۲۶/۱۰/۹۰،
     
    مطالب مرتبط:
    چگونه مدارس دخترانه در پایتخت تاسیس شد؟
    مرضیه دباغ:نامه امام به گورباچف توحیدی بود نه دیپلماتیک
    فخرعظمی ارغون
    طوبی آزموده: پیشگام تاسیس مدارس جدید دخترانه
    اولین مدارس دخترانه ایرانی